ผมอยากจะเรียกบทความอันนี้ว่าคือความซวยของมนุษย์ชาติเสียจริง...
ที่จริงเรื่องมันเกิดขึ้นมา 2 วันแล้วแต่ผมอยากจะพิมฑ์เมื่อเรื่องราวทั้งหมดเริ่มคลี่คลาย
แล้วก็น่าจะเป็นวันนี้นะแหละครับที่ทุกอย่างมันเริ่มคลีคลาย เออ หรืออาจจะแค่เห็นภาพชัดขึ้นเท่านั้นก็เป็นไปได้อะนะ
เรื่องของเรื่องคือวันที่ 15 เมษายน วันสุดท้ายของเทศการสงกรานต์-สงคราม ของมนุษย์ชนชาติไทย ที่มีทำเนี้ยมในการแบกปืนขึ้นบ่าแล้วยิงน้ำใส่ผู้บริสุทธิ์จนวุ่นวาย แต่มันก็คงจะเป้นต้นเหตุของเรื่องราวนี้ด้วยนะแหละครับ ด้วยความที่ตัวผมเองก็มีงานภาราติดตัวอยุ่พอสมควรจนขี้เกียจจะไปเล่นสงกรานต์กับชาวบ้านชาวเมืองกันซักเท่าไหร่ อีกทั้งกระเบียบมากมายของรัฐที่ออกมาต่อต้านกระแสวัฒนธรรมใหม่อยุ่สม่ำเสมอทำให้ผู้ไม่อยากจะตกไปอยู่ในวงจรเหล่านั้น ก็เลยหนีตัวเองออกมาเดินซื้อกางเกงที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่านปิ่นเกล้าที่ไม่มี McDonald
ด้วยความซวยของผม ผมสะพาบกระเป๋าที่มีกระใบ 2 ช่องคือช่องหน้ากับช่องข้างใน แล้วผมดันใส่ของมีค่าเอาไว้ตรงช่องข้างหน้าเกือบทั้งหมด แล้วมันเป็นเรื่องตลกตรงที่ทั้งกระเป๋าตังส์ รวมไปถึงiPOD ของผมมันดันอยู่ปกติที่เดิม แต่ที่หายไปนั้นมันคือโทรศัพท์มือถือเครื่องปัจจุบันที่ผมเอามาใช้ทำเพลงของ The Cellphone Tonix เนี้ยแหละครับที่หายไป ผมกลับไปหาที่สถานที่ที่คาดว่าจะเกิดเหตุแต่โทรศัพท์ผมมันหายสาบสูญไปแล้ว
วันรุ่งขึ้นผมไปที่โรงพักส.น.บางยี่ขัน (ซึ่งอยุ่ลึกมาก แบบว่าโห คิดได้นะว่าต้องอยู่ตรงนั้น) ไปแจ้งความโทรศัพท์มือถือพร้อมซิมหาย เพื่อที่จะเอาใบแจ้งความไปให้กับศูนย์ AIS เพื่อทำ SIM ใหม่แต่ใช้เบอร์เดิม ทำให้ได้รู้ว่า เมื่อวันที่เกิดเหตุไม่ใช่ผมคนเดียวที่ถูกก่อเหตุที่ห้างนั้น เพราะมีคนมาแจ้งความกับทาง ส.น. ก่อนหน้าผมแล้ว
ทำให้เป็นอุธาหรณ์ว่า สงกรานต์ไปเที่ยวบ้างก็ดีนะครับ!!!
:D
patzh
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น